Fotohistoria

Co to jest dagerotyp?

Obecnie proces dagerotypii jest uznawany za jedną z najszlachetniejszych technik utrwalania obrazów. Fascynuje się nią wielu, jednak niewielu posiada odpowiedni sprzęt i materiały, dzięki którym byliby w stanie samodzielnie tworzyć dagerotypy...

Jak powstaje dagerotyp?

Dagrotyp to obraz utrwalony na miedzianej płytce pokrytej srebrem. Płytka jest najpierw poddawana działaniu par jodu (w tym celu trzeba włożyć ją na 30 minut do specjalnej skrzynki), następnie naświetlana, a utajony obraz wywoływany w parach rtęci – w efekcie tych działań powstaje pozytyw, czyli obraz fotograficzny zgodnie z rzeczywistością odwzorowujący obraz widziany w naturze. Dagerotyp jest monochromatyczny, odwrócony stronami, ma bardzo wysoką rozdzielczość, a jednocześnie jest niezwykle delikatny. Właśnie z tego ostatniego powodu dawniej dagerotyp był zamykany w szczelnym, światłoczułym etui (często wymyślnie zdobionym). Dzięki temu zdecydowanie zmniejszało się prawdopodobieństwo ewentualnego uszkodzenia tego delikatnego przedmiotu. Z biegiem lat dagerotypia ewaluowała, a kolejne modele aparatów były wyposażone w coraz to inne elementy, jak np. lustro służące do odwracania obrazów.

Proces dagerotypii został wynaleziony przez Luisa Jacquesa Daguerre'a (od którego nazwiska zaczerpnięta została jego nazwa) oraz Josepha Nicéphore'a Niépce'a. Natomiast światu udostępniono go dokładnie 19 sierpnia 1839 roku w Akademii Nauk i Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu.

Ciekawostką może być fakt, że dagerotypia była szczególnie popularna w czasie rewolucji przemysłowej, kiedy to właściwie każda osoba należąca do klasy średniej chciała mieć swój portret utrwalony na dagerotypie. Warto jednak wiedzieć, że tego typu obrazów nie można było kopiować, ponieważ mogły ulec zniszczeniu.

Dagerotypia dzisiaj

Dzisiaj dagerotypią zajmują się prawdziwi pasjonaci fotografii, twierdząc, że przy jej pomocy utrwalają te najbardziej niezwykłe chwile w życiu – dagerotypy bowiem są czymś na tyle wyjątkowym, że idealnie się do tego nadają.